Και τελικά τι μένει από μία σχέση που τελείωσε; Πέρα από τα κλάματα στα μάτια σου και τα τόσα πολλά γιατί στην σκέψη σου;
Και τελικά τι γίνεται όταν δύο άνθρωποι, από εκεί που είχαν να μοιράζονται μια ζωή, γέλια και λύπες, τώρα έχουν ο καθένας ένα φορτίο που πρέπει να κουβαλήσουν μόνοι τους; Χωρίς ένα χαμόγελο, χωρίς ένα σ αγαπώ;
Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί, το πως θα είναι η κάθε του μέρα όταν μείνει μόνος.
Δεν υπάρχει φάρμακο για αυτόν τον πόνο.
Δεν έχει βγει ένα χρώμα να το περάσεις με ένα πινέλο και να βάψεις κάθε μαύρο κομμάτι της μέρας σου.
Λένε, πως μόνο ο χρόνος που περνάει έχει τον τρόπο, να σε κάνει να ξεχάσεις.. το άσχημο όμως, είναι πως ο χρόνος, πέρνει μαζί με τα κακά και τα καλά..
Τα καλά αυτά που ήταν η ευτυχία σου, το στήριγμα σου.. επιλογή δεν έχεις, δεν μπορείς να του τα κρύψεις αν και θα το ήθελες πολύ...να τα κρύψεις όλα τα όμορφα σε ένα σημείο που να μην αγγίζονται, γιατί δεν θες να τα παραδώσεις στον χρόνο που στα ζητάει επίμονα.. σε κανέναν δεν θες να τα παραδώσεις, και τότε είναι που κλαίς πιο δυνατά.
Εσύ χαρίσες ένα κομμάτι της καρδιάς σου σε έναν άνθρωπο και τώρα ξέρεις πως ο χρόνος θα περάσει κι απ' αυτόν, να του τα ζητήσει όλα, για να τελειώσει τη δουλειά του.
Όχι, τον χρόνο δεν μπορείς να τον πολεμήσεις και να τον νικήσεις, μόνο να τον καθυστερείς μπορείς, να κάνεις πως δεν τον βλέπεις, πως δεν τον ακούς, πως δεν τον νιώθεις που περνάει. Μπορείς να πετάς τα σημειώματα που σου αφήνει και να του ζητάς πίστωση, μα εκείνος θα κάνει την δουλειά του, χωρίς να τον πάρεις είδηση.
Και τελικά αυτό που μένει, είναι η ελπίδα πως όπως εσύ, έτσι κι αυτός ο άνθρωπος, που τώρα πια δεν είναι στο πλευρό σου, θα έχει κρατήσει αυτό το κομμάτι της καρδιάς σου, κι εσύ της δικής του, και θα το έχετε φυλάξει τόσο, τόσο καλά, που αν είναι κάποιος να μπορέσει να σας το "πάρει", αυτός θα είναι μόνο ο χρόνος και κανένας άλλος.
Και ίσως μια στάλα απ' αυτό το κομμάτι, ένα τόσο δα μικρό θρύμμα, να καταφέρετε να του το κρύψετε του χρόνου. Αυτού του άκαρδου του χρόνου. Να τον ξεγελάσετε.
Έτσι μόνο αξίζει.
Και τελικά τι γίνεται όταν δύο άνθρωποι, από εκεί που είχαν να μοιράζονται μια ζωή, γέλια και λύπες, τώρα έχουν ο καθένας ένα φορτίο που πρέπει να κουβαλήσουν μόνοι τους; Χωρίς ένα χαμόγελο, χωρίς ένα σ αγαπώ;
Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί, το πως θα είναι η κάθε του μέρα όταν μείνει μόνος.
Δεν υπάρχει φάρμακο για αυτόν τον πόνο.
Δεν έχει βγει ένα χρώμα να το περάσεις με ένα πινέλο και να βάψεις κάθε μαύρο κομμάτι της μέρας σου.
Λένε, πως μόνο ο χρόνος που περνάει έχει τον τρόπο, να σε κάνει να ξεχάσεις.. το άσχημο όμως, είναι πως ο χρόνος, πέρνει μαζί με τα κακά και τα καλά..
Τα καλά αυτά που ήταν η ευτυχία σου, το στήριγμα σου.. επιλογή δεν έχεις, δεν μπορείς να του τα κρύψεις αν και θα το ήθελες πολύ...να τα κρύψεις όλα τα όμορφα σε ένα σημείο που να μην αγγίζονται, γιατί δεν θες να τα παραδώσεις στον χρόνο που στα ζητάει επίμονα.. σε κανέναν δεν θες να τα παραδώσεις, και τότε είναι που κλαίς πιο δυνατά.
Εσύ χαρίσες ένα κομμάτι της καρδιάς σου σε έναν άνθρωπο και τώρα ξέρεις πως ο χρόνος θα περάσει κι απ' αυτόν, να του τα ζητήσει όλα, για να τελειώσει τη δουλειά του.
Όχι, τον χρόνο δεν μπορείς να τον πολεμήσεις και να τον νικήσεις, μόνο να τον καθυστερείς μπορείς, να κάνεις πως δεν τον βλέπεις, πως δεν τον ακούς, πως δεν τον νιώθεις που περνάει. Μπορείς να πετάς τα σημειώματα που σου αφήνει και να του ζητάς πίστωση, μα εκείνος θα κάνει την δουλειά του, χωρίς να τον πάρεις είδηση.
Και τελικά αυτό που μένει, είναι η ελπίδα πως όπως εσύ, έτσι κι αυτός ο άνθρωπος, που τώρα πια δεν είναι στο πλευρό σου, θα έχει κρατήσει αυτό το κομμάτι της καρδιάς σου, κι εσύ της δικής του, και θα το έχετε φυλάξει τόσο, τόσο καλά, που αν είναι κάποιος να μπορέσει να σας το "πάρει", αυτός θα είναι μόνο ο χρόνος και κανένας άλλος.
Και ίσως μια στάλα απ' αυτό το κομμάτι, ένα τόσο δα μικρό θρύμμα, να καταφέρετε να του το κρύψετε του χρόνου. Αυτού του άκαρδου του χρόνου. Να τον ξεγελάσετε.
Έτσι μόνο αξίζει.
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου