Εκφράζει την αντίληψη μας ως προς το περιβάλλον γύρω μας και μας επιτρέπει να "αφήνουμε" και να "κρατάμε" καταστάσεις, φίλους, τα πάντα.
Ως ένα επίπεδο, είναι χρήσιμο να κρίνουμε και είναι χρήσιμο κυρίως για εμάς τους ίδιους.
Τι γίνεται όμως, όταν η κριτική καταλήγει να εκφράζει την αλαζονεία μας, τον σνομπισμό μας και χρησιμοποιείται ώστε να μειώνουμε ο ένας τον άλλον;
Και τελικά, πόσο εύκολα μπορούμε να κρίνουμε τους ανθρώπους;
Ο κάθε άνθρωπος είναι ενα μοναδικό στοιχείο, με δικά του βιώματα και οι λόγοι που έχει φτάσει να ειναι ο άνθρωπος που βλέπεις σήμερα, είναι πολλοί. Ίσως οι καταστάσεις που έχει περάσει, να είναι πολύ μακρυά απο την δική σου καθημερινότητα.
Θα παρω ως παράδειγμα μια κοπέλα που εκφράζεται έχοντας έλλειψη συνείδησης πολλές φορές, κάνει επιλογές τυχαίες, αφήνει τον εαυτό της ακάλυπτο και απροστάτευτο.
Κοιμάται με άντρες για λάθος λόγους και χαρίζει απλόχερα το φλέρτ της στον καθένα που της δίνει κάποια σημασία.
Αυτήν την κοπέλα, πολλοί θα την χαρακτηρίσουν με επίθετα που δεν μπορώ να καταγράψω εδώ. Θα φροντίσουν κάποιοι, να μάθουν το ποιόν της, όσοι περισσότεροι γίνεται και θα την χρησιμοποιήσουν, γιατί απλά μπορούν. Το τραγικό για εμένα, ειναι πως θα την χρησιμοποιήσουν οχι απλά επειδή μπορούν, αλλά επειδή θέλουν.
Παρακάτω θα σας πω την ιστορία αυτής της κοπέλας, μια ιστορία βγαλμένη απ το μυαλό μου αλλά και απ την ζωή.
Μια ιστορία που είναι πέρα για πέρα αληθινή και συμβαίνει τόσο συχνά.
Αυτή η κοπέλα, μεγάλωσε με έναν πατέρα αυταρχικό και με μια μητέρα αδύναμη τότε. Έβλεπε την μητέρα της να κάνει πάντα ενα βήμα πίσω και να δέχεται αδικίες. Μια γυναίκα που κάπου είχε ξεχάσει την αξία της.
Ο πατέρας της δεν την σεβάστηκε και δεν της έδειξε πάνω στην βιασύνη του, την μεγάλη της αξία. Ήταν ενα κορίτσι ντροπαλό, λιγοστά κοινωνικοποιημένο, μιας και οι γονείς της, δεν είχαν πολύ χρόνο γι αυτά και ήταν αρνητικοί απέναντι στα θέλω της.
Είχε άγχος για το πιστεύει ο κόσμος για εκείνη και ζητούσε επιβεβαίωση απο παντού, με κάθε κόστος.
Έμπλεξε με "κακές" παρέες, με την προσδοκία να είναι στο επίκεντρο.
Μεγαλώνοντας, έγινε αντιδραστική απέναντι στους γονείς της και κορίτσι με κακή συμπεριφορά, μιας και τους δημιουργούσε προβλήματα.
Αναλώθηκε, δόθηκε χάθηκε. Δεν μπορούσε να δει τον εαυτό της και την αξία της ώστε να επιλέξει σωστά για εκείνη.
Οι κακότροπες συμπεριφορές, δεν της φάνταζαν περίεργες ή αποκρουστικες, μιας και τις είχε συνηθίσει. Μεγάλωσε παρέα με αυτές.
Και κάποια στιγμή το ναυαγισμένο πλοίο της, ξεβράστηκε σε κάποια ακτή.
Τότε τρόμαξε πολύ και εκεί που λες πως ένα ναυαγισμένο πλοίο, πηγαίνει προς απόσυρση ή μένει εκεί για να γίνει αξιοθέατο, εκείνη τους διέψευσε όλους.
Έχτισε απ την αρχή το πλοίο της. Βρήκε ανθρώπους που την βοήθησαν να το σχεδιάσει απ την αρχή. Έπιασε με τα χέρια της και ξανασυναρμολόγησε κάθε μέρος του πλοίου της.
Καθάριζε για μήνες, μπάλωνε με πολύ προσοχή την κάθε σχισμή, το γυάλισε, το έβαψε και το έκανε ομορφότερο απο πρίν.
Φτιαγμένο απο καλύτερο ξύλο, για να αντέχει στα κύματα, στα μέτρα της πιά.
Βρήκε παρέα να ταξιδέψει μαζί τους και πέταξε τα παλιά χαλάσματα μακρυά.
Οποίος λέει πως ότι σπάσει δεν ξανά κολλάει, κάνει λάθος για εμένα.
Θέλει δύναμη, θέληση, βοήθεια και αγάπη.
Θελω κάπου εδώ όμως να πώ, πως είναι δικαίωμα σου και επιλογή, να μην θές στη ζωή σου μια κοπέλα σαν αυτήν, στα δύσκολα της. Την επόμενη φορά όμως, που θα τύχει να συναντήσεις έναν τέτοιον άνθρωπο, οποιουδήποτε φύλου,ίσως καλύτερα να κρατήσεις για τον εαυτό σου τα άσχημα σου λόγια και να εστιάσεις στο δικό σου καράβι.
Ίσως τελικά, κι αυτό να χρειάζεται λίγο ή πολύ μπάλωμα.
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου