Τι ωραια που μπορω και βλεπω την σημερινη βροχη κι εσενα.

Πρίν λίγες μέρες γυρνούσα σπίτι μου με το μετρό και είδα μπροστά μου, ένα θέαμα απο τα ομορφότερα.

Είδα λοιπόν, ένα ζευγάρι τυφλών νέων.

Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να μείνω έκπληκτη γιατί δεν είχε τύχει ποτέ πρίν να δώ ζευγάρι ανθρώπων με κάποια τέτοια "δυσκολία". 

Η αμέσως επόμενη αντίδραση μου ήταν να χαμογελάσω και να σκεφτώ πόσο όμορφη εικόνα ήταν αυτή που είχα μπροστά μου.

Εκείνη τη στιγμή είπα μέσα μου, ότι θέλω να γράψω κάτι γι αυτό που βλέπω και γι αυτό που ένιωσα.

 Ένιωσα λοιπόν, δέος γι αυτούς τους δυο ανθρώπους, που ενώ δεν μπορούν να δούν τον κόσμο γύρω τους, δεν μπορούν να δούν ο ένας το πρόσωπο του άλλου κι έχουν κάθε μέρα να αντιμετωπίσουν δεκάδες δυσκολίες, κρατιόντουσαν απ' το χέρι, συζητούσαν και χαμογελούσαν. Φαίνονταν ερωτευμένοι κι ευτυχισμένοι.

Εξέπεμπαν χαρά και ηρεμία!

Δύο άνθρωποι που δεν έχουν και ίσως δεν αποκτήσουν και ποτέ, κάτι που εσείς κι εγώ θεωρούμε δεδομένο, την όραση τους.

Καταλαβαίνω τώρα το βιβλίο του μικρού πρίγκιπα, που σε κάποιο σήμειο αναφέρει:

"Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν".

Κι εμείς; Εμείς έχουμε μάτια που βλέπουν τα πάντα, μάτια όμορφα, γαλανά, μελί και μαύρα, μάτια ζωγραφισμένα τέλεια και έντονα για να τα βλέπουν όλοι και να τα θαυμάζουν.. 

Κι απο καρδιά; 

Απο καρδιά τι έχουμε και τι μπορούμε να δούμε με αυτή τελικά;

Μήπως λίγο υστερούμε; Μήπως ασχολούμαστε πολύ με όλα αυτά που μπορούμε να κάνουμε, και δεν καταλαβαίνουμε τις δικές μας "αναπηρίες" που είναι σοβαρότερες;

Ο κόσμος είναι όμορφος και είναι πραγματικά ευλογία να μπορείς κάθε μέρα να τον βλέπεις.

Να βλέπεις τον ήλιο, τον ουρανό, να βλέπεις την σημερινή βροχή, τους ανθρώπους που αγαπάς και εσένα τον ίδιο.

Κοίτα όμως και λίγο πιο μέσα στο καθετί, μην στέκεσαι στο "έξω" μόνο, γιατί η ζέστη και το φώς που σου προσφέρει ο ήλιος, η λάμψη του φεγγαριού, η αγάπη κι ο έρωτας που σε κάνει ο άνθρωπος σου να νιώθεις, έρχονται όλα απο μέσα, ψυχή μου.