ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ.

Τα συναισθήματα μας είναι ίσως απο τα πιο όμορφα πράγματα που βιώνουμε.

Τελικά όμως, μας κάνει καλό το υπερβολικό συναίσθημα ή έχει αρνητικές επιπτώσεις;

Είναι γνωστό οτι η ψυχική ισσοροπία είναι αυτό που χρειαζόμαστε για να πορευόμαστε καλά στη ζωή μας και στη καθημερινότητα μας. Όταν μιλάμε για ψυχική ισσοροπία, μιλάμε βασικά για την ισσοροπία των συναισθημάτων μας.

Η κάθε κατάσταση στη ζωή μας, μας προκαλεί συναισθήματα, κάποια αρνητικά, όπως ο θυμός, η λύπη, το "κακό" άγχος ή η απόγνωση, αλλα και θετικά συναισθήματα, όπως η χαρά, ο έρωτας, η αγάπη, η ευτυχία.

Η έννοια των ορίων που βάζουμε στους άλλους αλλά και σε εμάς, ειναι πολύ σημαντική. Με την ίδια λογική πρέπει να λειτουργούμε και με αυτά που νιώθουμε. 

Πρέπει να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα μας και να βάζουμε και εκεί τα όρια μας, για τον απλούστατο λόγο, οτι κανένα συναίσθημα μας, αρνητικό η θετικό, δεν μας βοηθάει όταν διοχετεύεται σε υπερβολικό βαθμό.

Σε όλη μας τη ζωή, θα ερχόμαστε αντιμέτωποι με πάρα πολλές καταστάσεις. Σημασία δεν έχει πόσο δύσκολη  θα είναι μια κατάσταση και πως ορίζεται κοινωνικά η κατάσταση αυτή, γιατί και αυτός είναι ένας παράγοντας που μας επηρεάζει πολλές φορές, αλλά, το πως θα μπορέσουμε εμείς να βγούμε απο αυτή με τα λιγότερα "τραύματα".

Για παράδειγμα, ο θάνατος κάποιου δικού μας, ίσως μια απο τις δυσκολότερες εμπειρίες στη ζωή ενός ατόμου, προσεγγίζεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο απο τη κοινωνία και υπάρχουν ακόμη και συγκεκριμένα "βήματα" που πρέπει τυπικά να ακολουθηθούν 

Αλλά και άλλα φαινόμενα, όπως το διαζύγιο, οι διαπροσωπικές μας, σχέσεις, οικογενειακά προβλήματα κ.ο.κ, είναι ακόμη αμφιλεγόμενα θέματα προς απασχόληση και "συζήτηση" απο τη κοινωνία μας.

Όλα αυτά όμως είναι σχετικά και πολύ προσωπικά για τον καθένα μας και έτσι θα έπρεπε να τα διαχειριζόμαστε, όπως μας "βγαίνει" πολύ απλά και όχι αυστηρά όπως "πρέπει" ή όπως προστάζει η κοινωνία.

Δεν μας κάνει πάντα καλό, οτι κάνει καλό στον δίπλανό μας, μιάς και είμαστε πολύ διαφορετικές προσωπικότητες. Αυτό θα πρέπει να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας και να το σεβόμαστε.

Είναι επίσης πολύ σημαντικό, να θυμόμαστε, πως για όλα υπάρχει μια ή και περισσότερες λύσεις  και πως όλα κάνουν τον κύκλο τους και περνάνε. Ακόμη κι αυτά που μας φαίνονται βουνά.

Για να καταφέρουμε να ισσοροπήσουμε τα συναισθήματα μας, πρέπει να χρησιμοποιούμε τη λογική μας και να μην επιτρέπουμε στο συναίσθημα, να μας παρασύρει τελείως. 

Ακόμη και όταν βιώνουμε καταστάσεις τραγικές γύρω μας, υπάρχει πάντα η ΕΛΠΙΔΑ  και το ΑΥΡΙΟ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΣΤΕΡΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ.

Πρέπει να σκεφτόμαστε τρόπους διαχείρισης και όχι να μένουμε "κολλημένοι" στο "γιατί συνέβη σε εμένα" και στο "δεν αντέχω να το αντιμέτωπίσω". 

Σίγουρα, η πρώτη επαφή με κάτι που μας πόνεσε, είναι άσχημη. Γιατί όμως να μείνουμε εκεί; 

Ακόμη κι αν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον χειρότερο εφιάλτη μας,  υπάρχουν τρόποι να νιώσουμε καλύτερα. Αυτές τις διεξόδους πρεπει να κυνηγάμε, και όχι την ουρά μας.

Προσοχή όμως χρειάζεται και στα "θετικά"συναισθήματα. Για παράδειγμα ο έρωτας.

Ένα συναίσθημα υπέροχο, πηγή έμπνευσης για πολλούς. Ένα συναίσθημα που μπόρει να σε ανεβάσει σε ύψη αδιανόητα αλλά και να σε ρίξει στα βάθη του τιτανικού. 

Ακόμη κι εκεί λοιπόν, χρειαζόμαστε όρια. Δεν στηρίζουμε την ευτυχία μας μόνο στον έρωτα, ούτε τη ζωή μας σε έναν άνθρωπο. Ερωτευόμαστε τρελά ναι, περνάμε φάσεις που δεν μας νοιάζει τίποτα άλλο, παρά μόνο, πότε θα τον δούμε ναι, κάνουμε όνειρα για δέκα χρόνια μπροστά πολλές φορές ναι, ξενυχτάμε για μέρες μαζί του, αλλά, επιστρέφουμε στη πραγματικότητα μας. Επιστρέφουμε  στη ζωή μας και μοιραζόμαστε τη ζωή μας μαζί του, δεν του τη χαρίζουμε. Δεν αφήνουμε τον εαυτό μας για κανέναν. Μοιραζόμαστε και δίνουμε τόσα όσα μπορούμε, χωρίς εμείς οι ίδιοι να στερέψουμε.

Κι αν κάποτε αυτό τελειώσει, δεν τελειώνουμε μαζί του, γιατί η ζωή μας έχει απεριόριστες δυνατότητες. Στιγμές που μας περιμένουν με ανυπομονησία, άνθρωποι που θα είναι για εμάς. Εμείς λοιπόν, θα τη δούμε ολόκληρη τη ζωή μας, θα τη περπατήσουμε και θα γευτούμε κάθε κομμάτι της όπως μας αξίζει. 

Τίποτα δεν μένει για πάντα, ούτε ο πόνος, ούτε η χαρά. 

Όλα έρχονται και φεύγουν, γι αυτό δεν χρειάζεται να υποφέρουμε τόσο..

Όπως επίσης, δεν χρειάζεται να είμαστε μονίμως πάνω σε ρόζ σύννεφα, γιατί η προσγείωση μας, μπορεί να είναι βίαια απότομη.

Ήταν σοφοί αυτοί οι Αρχαίοι. Πάν μέτρον άριστον.