Η εποχή αυτή που διανύουμε είναι μια εποχή που θα την χαρακτηρίσω άρρωστη μεταφορικά και κυριολεκτικά. Είναι μια εποχή βίαιη και κορεσμένη. Μια εποχή που βλέπουμε πως πολλά πραγματα γύρω μας έχουν τελματώσει και όλα αυτά, με ανησυχούν πολύ.
Αυτό που με ανησυχεί όμως, μου δίνει παραδόξως δύναμη και θέληση.
Θέληση να γίνω άνθρωπος και όχι μισάνρωπος. Θέληση να βοηθάω τον συνάνθρωπο μου όσο μπορώ, έστω κι αν αυτό σημαίνει ένα χαμόγελο. Έχουμε ξεχάσει εμείς, τα μοναδικά, λογικά, όπως θέλουμε να λεγόμαστε, όντα αυτής της γής, πως τη λογική μας δεν την χρησιμοποιούμε μόνο για το χρήμα και για τη δουλειά μας, αλλά, και για την επικοινωνία μας.
Η ευφυία του να καταλαβαίνεις πόσο καλό κάνεις σε έναν άνθρωπο μέσα στη μέρα του με ενα χαμόγελο σου, αντί για την πλήρη αδιαφορία σου, είναι μεγάλη υπόθεση.
Η ευφυία του οτι ο υπάλληλος που θα σε εξυπηρετήσει σε ένα μαγαζί που θα μπείς δεν είναι "δούλος" στην αυτοκρατορία σου, αλλά βρίσκεται εκεί απλά για να σε βοηθήσει, είναι επίσης μεγάλη υπόθεση πλέον στις μέρες μας.
Η κάθε αντιμετώπιση που δείχνουμε απέναντι σε καταστάσεις που αφορούν συνανθρώπους μας, μετράει. Η κάθε βοήθεια που θα προσφέρεις μετράει.
Ευφυία είναι να μάθεις να μην κρίνεις και να μην χαρακτηρίζεις σκληρά και βιαστικά.
Πολλές φορές θυμώνουμε και κρίνουμε γρήγορα και εύκολα τους γύρω μας, ακόμη και ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε κάν. Βγάζουμε πορίσματα λες και μας όρισε κανείς δικαστές.
Άς σταθούμε λίγο πιο πίσω λοιπόν και ας κοιτάξουμε και τον εαυτό μας, ίσως όχι τώρα αλλά πρίν δέκα χρόνια και ας ξανασκεφτουμε τον εαυτό μας άλλη μια φορά, όχι τώρα αλλα δέκα χρόνια μπροστά, μας εγγυάται κανείς πως δεν κάναμε ή δεν θα κάνουμε λάθη; Ή πως δεν θα φτάσει και η δική μας σειρά να κριθούμε;
Ο ρατσισμός κάθε είδους, φυλετικός,κοινωνικός ακόμη και ο ρατσισμός ανάμεσα στα φύλα που κάποιοι καλλιεργούν ανάμεσα στους ανθρώπους, είναι επιλογή.
Επιλέγεις να φερθείς ρατσιστικά στον ξένο που ήρθε στη χώρα σου με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής, που του φυτέψανε στο μυαλό, κοροιδεύοντας τον και τώρα περιφέρεται στις παραλίες φτιάχνοντας βραχιολάκια στους 40 βαθμούς μακρυά απο τους δικούς του ανθρώπους, ανύμπορος πλέον να γυρίσει πίσω στο τίποτα της δικής του πατρίδας.
Κ αν μεθαύριο το δικό σου παιδί ή εσύ ο ίδιος αναγκαστείς να γίνεις μετανάστης;
Άν τα δικά σου μάτια ή του παιδιού σου πολιορκηθούν απο πυράυλους και θανάτους; Τότε θα εξακολουθείς να ενθαρρύνεις αυτόν τον απάνθρωπο εξευτέλισμο που υφίστανται αυτοί οι άνθρωποι που κοιμούνται στις πλατείες ή στα ξένα σπίτια, χώρις ελπίδα και όνειρα που να ξεπερνούν τις επόμενες ώρες της ζωής τους;
Κί αν αύριο εσύ ο ίδιος βρεθείς να δουλεύεις ως πωλητής, γιατί η δουλειά σου έπεσε έξω; Τι απο όλα αυτά που κάνεις εσύ απ τη θέση που έχεις σήμερα, δεν θα αντέξεις να υποστείς;
Φαντάζομαι αρκετά.
Ευφυία φίλοι μου είναι να καταλάβουμε πως όταν τόσα εκαταμμύρια συνάνθρωποι μας υποφέρουν και όταν αυτός ο αριθμός ολοένα και μεγαλώνει,θα έρθει η μέρα που το πρόβλημα θα χτυπήσει και τη δική μας τη πόρτα, σε άλλους λιγότερο και σε άλλους περισσότερο. Κ αυτό είναι σίγουρο.
Ο ρατσισμός, σε όλες του τις μορφές πονάει. Σταματήστε τον.
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου