Κάποιες φορές νιώθουμε λυπημένοι, άδειοι και μόνοι, ακόμη κι αν γύρω μας έχουμε ανθρώπους.
Όλα μας φταίνε και τίποτα δεν μας καλύπτει. Ψάχνόμαστε για τσακωμούς, ρίχνουμε ευθύνες.
Συνήθως, το πρόβλημα είμαστε εμείς αλλά δεν το βλέπουμε τις περισσότερες φορές, όσο κι αν αυτό μας φαίνεται παράδοξο.
Αυτές τις στιγμές που νιώθουμε έτσι, θα πρέπει να τις βλέπουμε σαν ευκαιρίες.
Ευκαιρίες να αλλάξουμε ότι δεν μας αρέσει στη ζωή μας.
Επαναπροσδιορίζοντας τις καταστάσεις γύρω μας, μπορούμε να δούμε τι δεν γίνεται καλά και ποιό είναι αυτό το κομματάκι που μας λείπει και μας κρατάει πίσω.
Γράφω λοιπόν πως το πρόβλημα είμαστε εμείς, που δεν τολμάμε να αλλάξουμε τη βαρετή καθημερινότητα μας, εμείς που δεν βάζουμε τα όρια που πρέπει στους γύρω μας, εμείς που γινόμαστε δέκτες αρνητικότητας και πεσιμισμού.
Σκεφτόμουν πρίν λίγες μέρες, με αφορμή μια σειρά που παρακολουθούσα, πόσα πράγματα θα ήθελα να κάνω, άν μου έλεγαν πως έχω μια εβδομάδα ζωής.
Όσο μακαύριο κι αν μας ακούγεται αυτό, αυτή είναι η αλήθεια και ο τρόπος που θα έπρεπε να ζούμε.
Να χαιρόμαστε κάθε μέρα, να κάνουμε όσα πιο πολλά πράγματα μπορούμε, ξεπερνώντας την αίσθηση βαρεμάρας που πολλές φορές, μας καταβάλει.
Γεμίζοντας τη ζωή μας, το κενό μας μικραίνει. Όντας ενεργοί, νιώθουμε άξιοι και ζωντανοί. Νίωθουμε καλύτερα με τον εαυτό μας και κατά συνέπεια με τους γύρω μας.
Βάζοντας όρια στα εξωτερικά ερεθίσματα που δεχόμαστε και φιλτράροντας τα, γλιτώνουμε την αρνητικότητα που καλώς η κακώς, τα επιπεδά της εκεί έξω, έχουν ανέβει δραματικά.
Δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα για όλους και δεν μπορούμε να παρηγορούμε όλο τον κόσμο εμείς συνέχεια.
Πρέπει να μάθουμε να λέμε όχι όταν νιώθουμε πώς δεν αντέχουμε.
Είναι ευλογία να μάθουμε να διαβάζουμε τα θέλω μας και να τα υπακούμε.
Το σώμα μας και το μυαλό μας, πάντα μας δίνουν ενδείξεις για το τι θέλουμε και τι μπορούμε να υποστούμε ή όχι. Άν μάθουμε να τις αποκρυπτογραφούμε, θα μπορούμε να ικανοποιούμαστε και να νιώθουμε ήρεμοι.
Όσο δύσκολο κι αν ακούγεται αυτό, πρέπει να το προσπαθούμε καθημερινά. Άς φανταστούμε, πως πρέπει να αναπτύξουμε έναν μηχανισμό άμυνας.
Μόνο εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι για τον εαυτό μας και μόνοι εμείς οι ίδιοι θα τον προφυλάξουμε.
Η ζωή είναι μία. Είναι εδώ και τώρα.
Είναι μπροστά μας και τρέχει με χίλια. Ας τη ζήσουμε λοιπόν όσο καλύτερα μπορούμε.
Όσο φροντίζουμε τον εαυτό μας, τόσο θα τον αγαπάμε.
Όσο τον αγαπάμε, θα ζούμε καλύτερη ζωή. Εμπρός, μάρς.
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου